SUPER SPOR FM

TAXIDOEFKERIES

A CLUB

A CLUB

CAR FOR SALE

bionic

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

"ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ"

20 Ιουλίου 1974…  Λίγο προτού ξημερώσει…  Τα Τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην ακτή Πέντε μίλι της Κερύνειας. Η τουρκική εισβολή είχε αρχίσει… 

Οι περισσότεροι Κύπριοι ξυπνούν από το θόρυβο των αεροπλάνων και στο πρώτο φως βλέπουν να πέφτουν κατά κύματα οι Τούρκοι αλεξιπτωτιστές. Πέφτουν οι πρώτοι πυροβολισμοί και οι εγκαταστάσεις της Εθνοφρουράς βομβαρδίζονται με ναπάλμ . Στις 5 το απόγευμα, η τουρκική απόβαση έχει ολοκληρωθεί…  Τα όσα φρικτά ακολούθησαν είναι γνωστά όπως και τα αποτελέσματα… 
Οι Τούρκοι στρατιώτες που εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο, σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και μέχρι σήμερα η Τουρκία κατέχει το  36.2% του εδάφους της Κύπρου.  Εξομολογήσεις, μαρτυρίες, προσωπικές ιστορίες Κυπρίων που… κόβουν την ανάσα.  Μια από τις ιστορίες που συγκλόνισε ολόκληρη την Κύπρο ήταν και της κυρίας Ελένης Χριστοδούλου, χήρας και μάνας 10 παιδιών. Οι Τούρκοι στρατιώτες προσπάθησαν να βιάσουν τις κόρες της. 

Την 20χρονη τότε Γιαννούλα και την 17χρονη αδελφή της Ανδρούλα. Επειδή οι κοπέλες όμως αντιστάθηκαν, την Ανδρούλα την σκότωσαν και την Γιαννούλα την χτύπησαν με το όπλο στο πρόσωπο.   Η 65χρονη σήμερα Γιαννούλα Χριστοδούλου από το χωριό Ταύρου της Αμμοχώστου, περιγράφει στο ant1iwo όλες εκείνες τις εφιαλτικές εικόνες που βίωσε το 1974.    «Γεννήθηκα το 1952 στο χωριό Ταύρου της επαρχίας Αμμοχώστου. Την μητέρα μου την έλεγαν Ελένη Χριστοδούλου και ήταν μια πραγματική ηρωίδα. Ήταν μάνα 10 παιδιών και χήρα. Έκανε τα πάντα για να μας προστατεύσει…  
Δυστυχώς το 1974 βιώσαμε πολύ άσχημες καταστάσεις…   Ήταν Πέμπτη, 22 Αυγούστου 1974 και ήταν μεσημέρι. Ήταν ζέστη και είχαμε κουραστεί. Ξαπλώσαμε με τα αδέλφια μου αλλά εμένα δεν με έπαιρνε ο ύπνος. Το σπίτι ήταν διώροφο και η μητέρα μου ήταν κάτω με άλλους συγχωριανούς μου. Κάποια στιγμή είδε από το παράθυρο 3 Τούρκους στρατιώτες να έρχονται προς το σπίτι, τότε ανέβηκε πάνω και ξύπνησε τα αδέλφια μου. Ήμασταν τα 7 παιδιά μόνο. Τα άλλα 3 μου αδέλφια ήταν στις ελεύθερες περιοχές μαζί με τους συγγενείς μας. Ήμασταν και  5 κόρες μαζί καθώς και τα 2 μικρότερα αγόρια. Μας πήρε όλους αγκαλιά και με μάτια γεμάτα φόβο και δάκρυα μας έλεγε: «έρχονται οι Τούρκοι αλλά με φοβάστε. Μεν φοβάστε μωρά μου».      
Οι Τούρκοι μπήκαν στο σπίτι και αφού ανέβηκαν πάνω και μας είδαν, έκαναν νόημα στη μάνα μου να τους δώσει τα 3 μεγαλύτερα κορίτσια. Εμένα που ήμουν 20 χρονών, την Ανδρούλα που ήταν 17 και την Στέλλα που ήταν 16. Εκείνη τους είπε: «όχι» και τους φώναζε: «σκοτώστε εμένα αλλά όχι τα παιθκιά μου». 
Θυμάμαι πολύ καλά που ο ένας από αυτούς, έκανε στους άλλους νόημα να φύγουν αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Πρώτα άρπαξαν με τη βία εμένα και επειδή δεν τους άφηνα να με αγγίξουν, με χτύπησαν με το όπλο στο πρόσωπο. Γέμισε αίματα το πρόσωπο μου και πονούσα πολύ. Αργότερα με πήγαν σε γιατρό στη Γιαλούσα. καλά Έκανα 40 ολόκληρες μέρες να γίνω.  
Στη συνέχεια, άρπαξαν την αδελφή μου την Ανδρούλα, την έριξαν στο πάτωμα αλλά όσο κι αν επέμεναν, η αδελφή μου αντιστεκόταν. Θύμωσαν πολύ και άρχισαν να την πυροβολούν. Μια σφαίρα στον κρόταφο και μια στο πλευρό…  Η αδελφή μου ήταν πια νεκρή.   Από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε στα πόδια και ο αδελφός μου ο Σωτήρης που ήταν 7 ετών τότε. Ο Σωτήρης από τον πανικό και το φόβο, άρχισε να τρέχει. Έφυγε από το σπίτι και βγήκε στο δρόμο φωνάζοντας βοήθεια, ενώ οι δράστες έφυγαν.      
Το άψυχο σώμα της αδελφής μου ήταν στο πάτωμα μέσα σε μια λίμνη αίματος και η μικρή έκλαιγε τόσο δυνατά που με γέμιζε περισσότερο τρόμο. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα από το σοκ, έτρεμε και έκλαιγε. Δεν ήξερα τι να κάνω, πήρα ένα σεντόνι μόνο και σκέπασα την νεκρή αδελφή μου. Εν τω μεταξύ, ο Σωτήρης είδε στο δρόμο άνδρες των Ηνωμένων Εθνών και τους φώναξε μαζί όμως ήρθαν και Τούρκοι. Δεν θέλω να θυμάμαι ούτε τι ακολούθησε…  Μας ανάγκασαν να φύγουμε από το σπίτι και όταν επιστρέψαμε, δεν βρήκαμε το πτώμα της αδελφής μου. Ήταν μόνο τα παπούτσια της μέσα στα αίματα. Άρπαξαν το νεκρό σώμα της αδελφής μου και το έθαψαν πρόχειρα – όπως μάθαμε αργότερα – έξω από το χωριό.     
Κάναμε τα πάντα, προσπαθήσαμε όλα τα αδέλφια μαζί αλλά δυστυχώς… Δεν βρέθηκε η Ανδρούλα μας. Πριν 21 χρόνια πέθανε και η μητέρα μου. Έφυγε από τη ζωή με το παράπονο που δεν φίλησε τον τάφο της και δεν της άναψε το καντήλι.   Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνες οι εικόνες δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν από το μυαλό και τη ψυχή μου. Ο πόνος και οι πληγές θα παραμείνουν μέχρι να πεθάνω…». ant1wo ΚΑΝΤΕ LIKE ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ IN ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου